Gouden ambities van China: Hoe Beijing de regels van de wereldwijde edelmetaalmarkt herschrijft

In 2025 is China het mondiale goudlandschap in stilte maar resoluut aan het hervormen. Nu de goudprijzen de $3.700 per ounce overschrijden en de geopolitieke spanningen toenemen, voert de People's Bank of China (PBOC) een reeks strategische stappen uit om de positie van het land als mondiaal goudhandelscentrum en geopolitieke macht te versterken. De kern van deze hervormingen wordt gevormd door de versoepeling van importbeperkingen, een campagne om buitenlandse soevereine goudreserves aan te trekken en een ongekend tempo van officiële goudaankopen - allemaal tekenen van China's diepere ambities om de afhankelijkheid van de Amerikaanse dollar te verminderen en de internationale rol van de yuan te versterken.

Een van de meest directe ontwikkelingen is de ontwerpverordening van de PBOC om de import van goud te liberaliseren. De centrale bank stelt nu voor om de geldigheid van "vergunningen voor meervoudig gebruik" te verlengen van zes naar negen maanden en de beperkingen op het aantal keren dat ze kunnen worden gebruikt op te heffen. Deze technische maar impactvolle verschuiving zal het proces voor het importeren van goud in China vereenvoudigen, de huidige importpremies die lokale kopers betalen ten opzichte van wereldwijde benchmarks verlagen en raffinaderijen en exporteurs meer flexibiliteit geven. Meer havens in het hele land krijgen ook toestemming om goudzendingen te verwerken, waardoor logistieke fricties worden verminderd en de markt sneller kan reageren op pieken in de wereldwijde vraag.

Timing is de sleutel. De yuan is sinds april 2025 sterker geworden ten opzichte van de Amerikaanse dollar, waardoor in dollars geprijsd goud betaalbaarder is geworden voor Chinese kopers. In deze context reageren lossere importregels niet alleen op de interne vraag, maar kunnen ze ook helpen de stijging van de yuan te matigen door dollaraankopen te stimuleren - wat Pekings bredere valutamanagementstrategie subtiel ondersteunt. Analisten zoals Philip Klapwijk suggereren dat deze stappen evenveel te maken hebben met monetair beleid als met goederenstromen.

Maar China's strategie gaat veel verder dan importliberalisering. In een ambitieuzer spel maakt Beijing buitenlandse centrale banken - vooral in geallieerde of "bevriende" landen - het hof om een deel van hun soevereine goudreserves binnen de grenzen van China op te slaan. Volgens bronnen dicht bij de zaak maakt de PBOC gebruik van de Shanghai Gold Exchange (SGE) en haar internationale tak, opgericht in 2014, om deze reserves aan te trekken. Naar verluidt komt de eerste interesse uit ten minste één Zuidoost-Aziatisch land. Door bewaardiensten aan te bieden, wil China zichzelf positioneren als een levensvatbaar alternatief voor traditionele westerse opslagcentra zoals Londen, New York of Zürich - een symbolische stap in de richting van een multipolair monetair systeem dat minder afhankelijk is van de dollar.

Dit initiatief komt op een moment van wereldwijde herwaardering. Nadat het Westen in 2022 300 miljard dollar van de Russische reserves bevroor, begonnen veel opkomende economieën te twijfelen aan de veiligheid van in dollars luidende activa in het buitenland. Goud - onbelast door sancties en universeel erkend - kwam naar voren als een geliefde afdekking. China heeft van deze verschuiving geprofiteerd. In de afgelopen drie jaar heeft het zijn eigen officiële goudreserves drastisch opgevoerd: 225 ton in 2023, 44 ton in 2024 en 21 ton in de eerste helft van 2025. Officieel staat China's bezit nu op 2.300,4 ton, met een waarde van 244 miljard dollar - waarmee het de op vier na grootste centralebankhouder ter wereld is. Analisten geloven echter dat er nog meer door de staat gecontroleerde reserves bestaan buiten de boeken van binnenlandse instellingen.

Er wordt veel gespeculeerd over de langetermijndoelen van Peking voor de accumulatie van goud. Sommige insiders suggereren dat een doel van 5.000 ton - een cijfer dat voor het eerst werd genoemd in 2009 - beter zou passen bij de status van China als 's werelds op één na grootste economie. Gezien het feit dat het BBP van China ruwweg 64% van dat van de VS bedraagt, waarvan de officiële reserves 8.133,5 ton bedragen, zou een dergelijk getal niet onredelijk zijn. Als dit wordt bereikt, katapulteert China Duitsland en Italië voorbij en wordt de symbolische en strategische kloof met Washington kleiner.

Ondertussen neemt Beijing stappen om de binnenlandse goudmarkt te internationaliseren. In 2025 opende de Shanghai Gold Exchange haar eerste offshore kluis en handelscontracten in Hongkong, met als doel transacties in yuan te vergemakkelijken en de liquiditeit in Azië te stimuleren. China is ook 's werelds grootste afnemer van goud in de vorm van juwelen, goudstaven en investeringmunten, wat zorgt voor een robuuste interne vraag. Bovendien heeft de PBOC verzekeraars toestemming gegeven om in edelmetaal te beleggen, wat een enorme nieuwe bron van institutionele aankopen kan ontsluiten.

Deze stappen weerspiegelen een bredere ambitie: het opbouwen van een parallelle financiële infrastructuur die Peking meer autonomie geeft in de wereldwijde handel en monetaire zaken. Zoals Jan Nieuwenhuijs van "Money Metals Exchange" opmerkt, moet elke verdere liberalisering van China's goudmarkt binnen dit kader worden gezien. Hoewel volledige openstelling van de kapitaalrekening een ver verwijderd doel blijft, legt elke versoepeling van de regelgeving - van de hervorming van vergunningen tot het beheer van buitenlandse reserves - de basis voor een assertievere Chinese aanwezigheid in de wereldwijde edelmetaalhandel.

Toch blijven er uitdagingen. Het is onwaarschijnlijk dat de Chinese bewaardiensten op korte termijn kunnen wedijveren met de omvang en liquiditeit van de Londense kluizen. De Bank of England heeft meer dan 5.000 ton goud in opslag en verankert daarmee haar status als 's werelds belangrijkste handelscentrum voor goud. Bovendien, als centrale banken hun reserves naar China verplaatsen, kunnen ze het gemak van toegang en gevestigde wettelijke bescherming in westerse jurisdicties opofferen. Zoals Nicholas Frappell van ABC Refinery waarschuwt, kan zo'n beweging liquiditeit bemoeilijken - een belangrijke factor voor grote institutionele houders.

Desalniettemin is de richting duidelijk. China gebruikt alle beschikbare hefbomen - liberalisering van de invoer, het bewaren van overheidsreserves, binnenlandse accumulatie en marktinfrastructuur - om zichzelf opnieuw te positioneren als een centrale speler in het wereldwijde goudecosysteem. Deze transformatie gaat niet alleen over grondstoffenmarkten. Het gaat om monetaire soevereiniteit, geopolitieke invloed en de geleidelijke hervorming van de internationale financiële orde. Nu goud steeds dichter bij $4.000 per ounce komt, kunnen de gouden ambities van Beijing snel meer dan symbolisch blijken te zijn.